za oknem szumi deszcz po skroni powolutku płynie słodko słona łza, a w lustrze czyjaś twarz w jej oczach ukryty strach czy to jeszcze ja? po łące hula wiatr, w nieznane rzuca nas pędziwiatrem płynący czas jakby jakiś superptak a w lustrze znów czyjaś zapłakana twarz... motyle zewsząd tańczą walca z magiczna tęczą swych delikatnych i pięknych jak tchnienie poranka barw, a w lustrze znów widać czyjąś okaleczoną twarz w oddali słychać śpiew i cichy szelest drzew, oddech życia wokół nas, a w lustrze słychać czyjś rozpaczliwy płacz