stać się jednością

rozłączeni przez los, dwa odrębne spojrzenia, pragnąc w ciszy, by spełnić marzenia dwa osobne serca, dwie osobne dusze, pragnęły sprawić, by jednością się stały odległe tesknoty, samotny sen, w samotności mija im kolejno za dniem kolejny,pusty dzień jedno wierzyło, miłując ufało, bez drugiego dłużej żyć nie chciało lecz złemu losowi to było wciąż za mało, kpiąc z uczuć pięknej, nicością się stało... umiera jej umysł, umiera nadzieja, na przekór wszystkim mimo wszystko się tli, iskra miłości rozprasza wszelki lęk, czując,iż coraz biżej jej ukochany jest...