Na języku czekoladową mam łąkę, w trójkątne wymiary wskakuję radośnie. Raz ręki zmrożonej nie czuję, bo motyla pięknego formę przybrała. Znów wpadam w trójwymiarową dźwięku pułapkę, I od tyłu widzę mówione wspak słowa. Wiem, że słyszę normalnie, choć przeraża mnie prawda. Czas się leniący na wystawę mnie zabrał, gdzie z obrazów uciekają potwory mej jaźni. Straszą mnie. Są dookoła. Życie snem się staje, bo sen być życiem nie może. Jeszcze raz z wizjami tańczę, I kolejnych ich historii słucham. W końcu nasz walc się kończy, a ja czekam. Czekam na uświadomienie.