Biały koń pędzi ku uciesze, pędzi długą drogą w pięknej kobiecie. Rozkoszny galop jeźdźca zadowala, po bitwie o życie, miecz w pochwę wkłada. Wkłada i wyciąga, co rusz to walka nowa, miecz swój zatapia w paszczy potwora. A jest to potwór niemiłosierny, gdy się rozchula, nic nie oszczędzi. Miliardy koni białych połyka, łyka i łyka, rycerz kuśtyka... A gdy ocali już tylko siebie, cicho upada w alkowie jak w niebie.