Jawa nie pierzcha jak pierzchają sny. Żaden szmer, żaden dzwonek nie rozprasza jej, żaden krzyk ani łoskot z niej nie zrywa. Mętne i wieloznaczne są obrazy w snach, co daje się tłumaczyć na dużo różnych sposobów. Jawa oznacza jawę, a to większa zagadka. Do snów są klucze. Jawa otwiera się sama i nie daje się domknąć. Sypią się z niej świadectwa szkolne i gwiazdy, wypadają motyle i dusze starych żelazek, bezgłowe czapki i czerepy chmur. Powstaje z tego rebus nie do rozwiązania. Bez nas snów by nie było. Ten, bez którego nie byłoby jawy jest nieznany, a produkt jego bezsenności udziela się każdemu, kto się budzi. To nie sny są szalone, szalona jest jawa, choćby przez upór, z jakim trzyma się biegu wydarzeń. W snach żyje jeszcze nasz niedawno zmarły, cieszy się nawet zdrowiem i odzyskaną młodością. Jawa kładzie przed nami jego martwe ciało. Jawa nie cofa się ani o krok. Zwiewność snów powoduje, że pamięć łatwo otrząsa się z nich.. Jawa nie musi bać się zapomnienia . Twarda z niej sztuka. Siedzi nam na karku, ciąży na sercu, wali się pod nogi. Nie ma od niej ucieczki, bo w każdej nam towarzyszy. I nie ma takiej stacji na trasie naszej podróży, gdzie by na nas nie czekała.