Czarny dym unosi się na spalonym niebie. Zapach krwi bije z ulic miasta. Głuchą ciszę wypełnia śpiew kilku ptaków. Tak wygląda nasza wiara, ta która z ojczyzną zgasła. Okupiona polem trupów dzielnych, młodych ludzi. Stanęła nagle w czasie.. Jej los jakby się zagubił. Zmarła nadzieja na wolne jutro. Lecz jeszcze z grobu woła za wolnością. Jak feniks z popiołów z mieczem powstanie. Odbierze ręką młodych bogów to co jej zabrano. Da sygnał do walki, bo godna jest nagroda jaką jej obiecano...