bezsenność to jedyna w tym momencie opcja wyłączyłem świadomość rozcieram na sobie starość ukrytą w chłodnych dłoniach za oknem puchną krawężniki drzewa występują w liczbie mnogiej jest za późno by cokolwiek zmieniać jeszcze nie dojrzałem do tak poważnych rozmów czuję się wolny mógłbym spacerować bocznymi uliczkami w kieszeniach trzymać resztki tlenu nie ma nic między pierwszym a ostatnim spojrzeniem od jutra wszystko będzie inne zgubimy siebie trzymając w rękach wiklinowe kosze umkniemy szansą rozpisanych w niekończącej się sekundzie nikt nie wie dlaczego wiersze się urywają być może tworzymy nowy etap do śmierci