W najwęższym zaułku Podmiejskich galaktyk Stoi cierpliwie Samotna latarnia Babel wysmukły Dzieło tysięcy Wytrwale razi Oczy ciemności Pod wstrzymanym niebem My - stworzenia nocy Wczepiamy się mocno W ściany latarni *** Drżymy czasami Przed wiatrem przyszłości Który obraca Mechanizm kosmiczny Zazgrzyta sprężyna Zatrzęsie się ziemia I promieniotwórcze Wybuchnie słońce W skażonym świetle Ujrzymy siebie Nad martwym kikutem Wygasłej latarni