Słabość

Czy ty mnie w ogóle kojarzysz? Stałam tutaj przed chwila, Trzymałam się tak mocno A teraz spadam tak szybko, Że lina na mojej szyi jest Oksymoron obecności. Ratuj mnie Kochanie Bo wkrótce zatęsknisz za moim oddechem. Ciemność dotyka moich piersi Dociska je, a ja tracę oddech. Gdyby to tylko było na prawdę, A wszystko siedzi w mojej głowie, Zaciska mnie od środka. Gdy panikuje, łamią się kości. Na linie wisi zduszona powieka, Moja prywatna chmura deszczowa Pada strumieniem kwaśnej ulewy. Daj mi powietrza, tylko trochę stanu, Bo nie dojdę do naszej doliny. Umrę przy moście, wielkim i starym Trzymając w ręce ostatniego ptaka. Razem z tym ptakiem, moje Kochanie, Odlecisz za mym tchnieniem do nieba, Gdzie taki cudowny spokój nastanie. Oboje szczęśliwi będziemy się starzeć.