W marzeniach wyschniętych dojrzewaliśmy przy sobie próbując układać niemożliwe i w możliwe przemienić urzeczywistnić poczuć przy sobie ognisko domowe tym płomieniem naprzemiennie się wypełniać zgubiliśmy otoczkę zatrzasnęliśmy w niepewności nastał chłód a ogień zgasł szliśmy miesiącami by znaleźć opał, który ukoi upadłe serca nadziei sączących się z nas przykrości gdy w rękach nam już nic nie zostało odwołaliśmy się do miłości, tej kruchej miłości od pierwszego dnia budowanej byśmy mogli wytrwać następny dzień czasem godzinę naszą ubogą chwilę Smutna Radość