Bezuczuciowo patrzę przez szybę. Śnieg tańczy na wietrze, bezradny wobec swojej przyszłości. Gdy tylko zrzednie mu uśmiech i ułoży się do snu, otuli go szary chodnik i szare słońce. Żaden malarz nie uczyniłby ze mnie arcydzieła bo moje wnętrze jest tej samej barwy co słońce. Zestarzałem się i natura się postarzała Ptaki przestały śpiewać ludzkim głosem, gwiazdy się rozleniwiły i tylko śpią, ludzie nie mają ochoty się kłócić. Noc tak głęboka, cicha i ciemna, że nawet nie boję się myśleć. Czy możliwy jest kryzys wieku średniego, przed dwudziestym rokiem życia? W kościele uczyli, że jest wiele dróg, ja zapewne wybrałem szary skrót.