Obudziłem się trochę samotny, z trochę większym niż zwykle kacem, pomimo iż trułem się tylko herbatą, ale to nic, bo dzień był trzeźwo-piękny. Śniło mi się, że wszyscy jesteśmy rodzeństwem. Otulony tą myślą wyszedłem wylać swe uczucia, lecz świat nagle wymarł. Tylko bezpański kundel szarpał mnie zaczepnie za łydkę. Ludzie pochowali się w pracy, w szkole, we śnie, pojedynczy maruderzy wyciszyli się na mój krzyk słuchawkami, alkoholem, znudzeniem, modlitwą. Byłem bardziej sam niż na bezludnej wyspie. Nawet deszcz odrzucił moje zaloty, a zawstydzone słońce ukryło się za chmurami