upływamy miarowo wypełniając powinność istnienia na nieznanych zasadach skutek staje się przyczyną nasze świadomości rodzą się w labiryncie zwierciadeł wśród pozorów autonomii czasami w jasny dzień w chętnym uśmiechu dotyka nas wstrząs myśli chwila jak płomień to spadła maska obojętności już zakładamy już dobrze znów możemy nazywać się ludźmi