Poszarpany wewnętrznie nie mógł znieść własnych myśli Właściwie była na wyciągnięcie ręki Tylko ta chwila to przepaść… … opadająca na dno jego myśl, stawała się nieuchwytna Do pokoju wchodził brzask poranka Przesiąknięty na wskroś swoja pewnością Chwila znowu ona nawet chmury w ten sam sposób układały się w jego źrenicach jego wnętrze jakby scalone od świtu i ta chwila…