Siedziała w parku, nikt z nią nie porozmawiał Nikt jej nie przytulił, nikt na nią nie spojrzał O każdej porze sama jedyna jak palec Nie miała rodziców ,nie miała nawet przyjaciół W ciszy wpatrywała się jak kwitną i więdną kwiaty Jak spotykają się ludzie i jak od siebie odchodzą Jak drzewa puszczają pierwsze pąki i jak zrzucają liście Zastanawiała się jak to jest, żyć po to, by kiedyś odejść