wędruję wzrokiem po zakamarkach lustra szukam wciąż siebie chłopczyka z dzieciństwa wracam do miejsc w których nigdy nie byłaś tam tylko zachód słońca patrzył mi w oczy nie widać go teraz zapewne śpi na polanie na której tak wiele razy się rumieniłem nie mogłaś tam być gdy rozkwitałem byłem spokojnym niebieskim kwiatem po którym pozostał tylko ten kolor