Szóstego dnia stworzył Bóg człowieka podobnego sobie. Siódmy dzień myślał człowiek jak zaradzić śmiertelności chorobie. Podczas gdy Bóg odpoczywał strudzony, człowiek sam się doskonalił nowonarodzony. Sam odkrył łzy, władzę, ubóstwo Po co mu wiara w emerytowane bóstwo? Ósmego dnia stworzył Człowiek robota sobie podobnego. Choć lepszego, bo nieśmiertelnego. I wyznawał robot Człowieka, Lecz każdą religię kres kiedyś czeka. Dziewiątego dnia stworzył robot podobnego sobie robota. Nowy, lepszy robot – świetna to robota! Gdzieś w puste słychać ludzki głos płaczliwy: ,,Skoro nowy robot jest sztuczny, to stary prawdziwy?” Uśmiecha się robot nowej generacji Nie przyzna on nigdy człowiekowi racji. I tu rodzą się pytania: Czy opłaciły się człowiecze starania? Jaki to twór szalony stworzył Boga!? Oraz - gdzie i kiedy kończy się ta droga...?