Nie wiem już czy żyje, Czy oddechem agonii niespokojnym Ostatnie łapie życia chwilę. Nie jestem pewny czy uciekam od wojny, Czy sam rzucam rękawice I na baczność stojąc, zaczepnie Celuję pięścią w Życie I boję się i martwię i blednę. A może nawet nie pragnę Kochać i tylko żądze Rozpalam jak wulkan magmę I tak zastanawiam sie i błądzę. Czy mam coś w głowie, Czy budząc instynkty zwierzęce Mimowolnie, uświadamiam sobie Że nie potrafię już patrzeć w serce? Serce? Nie mam go już może? A jeżeli mam, to jaki Ból pustki wiecznie znoszę? O dajcie mi znaki Okrutne życia wyrocznie! I albo zabijcie przecinając nić życia Albo przy boku moim kroczcie. Przemówcie! bo pewny jestem jedynie pewności-nie-bycia.