Łzy podsycają płomień mego życia. Łzy, które są następstwem makabrycznego wysiłku, dążenia do celu, wyznaczonego wcześniej. Bolesne treningi pod osłoną nocy, niemal czuć smak ciemności i słychać krzyki wiatru. Łapie mnie głód, jestem głodny czerni. Zaspokoić swą potrzebę mogę jednym tylko sposobem, Wsłuchuję się w rytm wiatru, przyzwyczajam źrenicę do ciemności, po czym ostatni substytut, maszyna. W środku mnie ktoś umiera... Umiera moja kolejna słabość, kolejna bariera. Gdy popełnie błąd, kiedy moja dusza zostanie porwana, większość moich narządów zostanie rozdana. Część mnie będzie kontynuować życie, podaruję siebie.