Kiedy leże tak sam w łóżku mym, Cały czas próbuje znaleźć rym, By napisać wiersz o mej królowej, Tak wspaniałej i tak kolorowej. Myślę o niej w dzień i w nocy, Lecz wciąż tkwię w czynu niemocy, Mimo to dalej brnę do mego celu, Jak prorocy, których było tak wielu, Czasem we śnie niebieski anioł z nieba, Opowie o niej tyle ile trzeba, W świetle jasnym ją zawsze ukazuje, Nie mówiąc co ona naprawdę czuje, A ja oślepiony jej nieustającym blaskiem, Budzę się z tak przenikliwie dziwnym wrzaskiem, I myślę o tym pięknym śnie, W którym to zobaczyłem Cię!