Płomienne liście lecą z drzewa, ptak nastrojowe piosenki śpiewa, tylko emeryci siedzą nad rzeką a myślami są gdzieś daleko. Jak ta płynąca w rzece woda przeminęła już dawno Ich uroda, ale w sercach mają ciągle Maj bo wszystko wokół jest naj,naj. Najwięcej wolnego czasu mają, najmocniej wszystkich kochają, Oni już też nie krzyczą, nie łają i najpiękniej wnuczętom bajają. Tylko czasem gdy źle się czują i gdy serca mocno Ich zakłują, wtedy w samotności po zmroku czasem łza zakręci Im się w oku. A że pamięć u Nich już nie ta to młodość niech zawsze trwa.