Poruszyć ten temat muszę, a jakie są te nasze dusze? Często brudne,mroczne, dla bliźniego niewidoczne. Powiedzieć to znów muszę, to my tworzymy nasze dusze, i czy chcemy czy nie chcemy są to zawsze nasze charaktery. A jaka jest ta dusza moja, oaza to spokoju i ostoja? Czy jest wesoła i figlarna, może jest jak noc czarna? Gdzie moja dusza się podzieje, może ktoś napisze o niej epopeje? Może Kusy dla niej kocioł szykuje i jej piękny dalszy los zgotuje?