Jeszcze słychać szczek oręża, woj z wojem muskuły napręża, zaczerwieniły się krwią pola w rozpaczy,wolności,lud woła. Aż zapadła już cisza głucha, martwy rozkazu nie posłucha, oręż w jego martwej dłoni już przed wrogiem nie obroni. Aby wróg nie przybył w gości, strzeżmy my naszej wolności, to strzeżmy ojczyzny granic i nie oddajmy wolności za nic. Gdy złożysz głowę na kamieniu, i cie pochowają w brzozy cieniu, chociaż może minie wiele stuleci pamięć o obrońcy nigdy nie uleci.