Czemu patrzysz na niego tak żałośnie, narzekasz że ptasiek już słabo rośnie, kiedyś był skoczny,pełen siły i werwy aż cię czasem brały na niego nerwy. Może gdy dostanie młodego cukierka znów jak dawniej wesoło poćwierka, teraz leży smutny,skręcony,rozżalony i tylko czasem przytula się do żony. Żonka czule w dłonie go ujmuje, delikatnie jak potrafi główkę masuje, smutny ptasiek uwielbia te pieszczoty i się wówczas ostro bierze do roboty. Był czas że ciężko w nocy pracował, i do gniazdeczek dam on się chował, przypadek był to często i nierzadki że uwielbiały go panny,wdowy i mężatki. Lecz jak to na starość często bywa teraz leży i sobie tylko odpoczywa, lecz czasem,o mój Ty Boże drogi sam z siebie zrywa się na równe nogi. Napręża nadwątlone już muskuły, puchną w worku mu dwie jakieś buły, aż tu nagle uszła z gwizdka para cała i nagle znienacka zmiękła już fujara.