Pamiętasz? Pędziliśmy w dal saniami jak śnieg skrzypiał pod sań płozami my w miłości zatraceni,tacy młodzi, myśleliśmy,upływ czasu nie zaszkodzi. Koniki biegnąc wesoło nam parskały, w Twoich ramionach byłem taki mały. Byliśmy tak mocno wtuleni w siebie i było nam dobrze jak bywa w niebie. Potem śpiew,kiełbaski,jasne ognisko, dlaczego za nami dzisiaj już to wszystko, dlatego że mamy inną dusze,inne ciało, dlaczego z tamtych lat tak mało zostało? Żyjemy razem,lecz jednak obok siebie, nadal masz mnie ,ja nadal mam Ciebie, czy miłość kiedyś znowu się w nas obudzi, będziemy jednymi z najszczęśliwszych ludzi?