Tak cicho i bezboleśnie tracę wciąż krew co powolutku wypływa z opustoszałych przedsionków serca Samotnie płynie ścieżkami splątanych tętnic i żył by wreszcie zlać się z wczorajszym winem co topi w swych falach bakterie tęsknoty Tak cicho i bezszelestnie tracę kolory swojego życia upodabniając się do blednących słów o nadziei miłości i wierze...