Zbyt wolno gniją w pokorze nasze słabości toną w oceanie żalu zachłanności milkną w grobowej ciszy fałszywości Zbyt wolno umierają na krzyżu codzienności nasze pokusy o skrótach do szczęśliwości duszą w braterskim przebaczeniu jadowite złośliwości odpadają przy ogołoconej prawdzie starannie pielęgnowane maski śpieszmy się w zmartwychwstaniu cnót i wartości tak szybko odchodzą