w kwiecie lotosu zasuszymy się na targu brakujących wypowiedzi nim wyrwą nas z letargu pełnych purpury w błyszczącej miedzi cienie już krwawią wieczność wyciąga rękę zanim ty dojrzysz mnie będziemy na dnie pełni udręki czy to elipsa może labirynt a może jeszcze dalej chodźmy w przepaść choć jesteśmy mali na samym dnie może jest piasek w którym spoczniemy spokojni nie będzie nas już dręczyło nic żadne katastrofy i wojny