gdzieś na obrzeżach miast i miasteczek wzrasta do góry statua marzeń a nad nią starzec wciąż trzyma pieczę aby nie mogło się nic przydarzyć choć matką głupich jest nadzieja i na nią naiwnie poczciwcy liczą starzec przysypia chochlik się śmieje monety wrzuca przez okna dzieciom te ucieszone zapominają o złym losie na chwilę widzą w oknach nadzieję lecz wszystko może przekreślić prosie które na nogach się tylko chwieje złe i niezdarne wkracza i niszczy rozkrada co tylko może albo im dane dziecko najmłodsze siedzi i piszczy bo nie chce rozstać się z marcepanem och gdyby tylko przyszła nadzieja i dała znowu kilka wskazówek po chwili patrzy się z boczku śmieje bo jest na zawsze wśród smętnych główek