w kisić się każdy potrafi jak na ruchome schody w paranoję codziennego życia i pod barierkę która za szybko opuszcza się w niewygodnej transformacji gestów jedno po drugim odchodzi tak jak z węgorza płaty łusek nie uzyskuje się potrzebnej aprobaty ani kolejnego debetu bądź kredytu na wymarzone mieszkanie sama przyjaźń już nie wystarcza samo zło i samo moralne piekiełko w centrum naszego chorego jestestwa w zabitych dechami jaskrawej różowej halucynogennej świadomości nie założysz skafandra i nie założysz ochraniaczy już to prawdopodobieństwo na którym budowana była przyszłość skarlała nie jest podstawą naszych marzeń ani dociekań filozoficznych bądź moralnych nie jest nawet namiastką permanentnej złości na którą również trzeba załużyć