trącę parchem jak oklep śmierdzę złotem jak kościół jak kościany dwór z twarzy wyjęty gdzie przez dnie zaklęty odprawiał swój pacierz jam jest nekromanta zatruwam twą czaszkę i trzewie by przekuć się na drugi brzeg Twojej nieświadomości by tam móc zbudować nowy, prawdziwy dom który ogień przetrzyma którego najmocniejszy wiatr nie ugnie Tobie, moja miła ofiarowuje swoje usługi jak amen w pacierzu jak trumna o brzasku chodź, już świta