Niby jestem a czasami jakby mnie nie było niewidzialnym latawcem skrywającym się w powietrzu gdzieś między snem a życiem przemierzam żyjące korytarze zamglony czarnym widmem szukam klucza różanego istnienia błądząc po mydlanej bańce pozbawiony polowy kolorów odbijam się w lustrze wyśnionych kapeluszy chciałbym być wspaniałą tęczą co tańczy i śpiewa pełnia blasku malując siebie za każdym razem jeszcze nieodkrytymi barwami póki co bytem mebluje niebyt fotele już mam brakuje kobiety okna za małe świeczka się dopala w mroku samotny cień na fotelu siedzi kiedyś prawdziwie będę