Plamy słońca jak plamy wody na bezdechu i bez wyraźnego pulsu stoją wieżowce płaty mchu na piersiach dumnie wypięte wszystko się mnoży i kiełkuje w oczach wszystko umiera i gnije Brak wyobraźni jest zbawienny leżąc na tysiącach mrówczych przecznic obiecałem sobie że nigdy o tym nie napiszę, że to nie możliwe w żadnej gramatyce I teraz o ile nie zapomnę przymknąć oczu wszystko ci opowiem choć podobno ze słowami jest tak że lepiej nie mówić