Nad brzegiem rzeki, usiadła dziewczyna samotnie. Patrzyła na wodę, niczym na zwierciadło domowe. Nie miała w sobie piękna Afrodyty, Wiedzy Einsteina też nie. Patrzyła jednak łagodnie, bez bólu i straty samotności. Spojrzała w dal, poza i ponad świat. Uśmiechnęła się czule, czując blask słońca. Po chwili zaś obróciła głowę i krzyknęła bo za nią rósł cień Jej osobistego Anioła.