Tutaj nie ma nic tajemniczego W moich oczach.. Przelewają się pomyłki i nawałnice chwil Godziny biją się w nienasycie chciałabym je nakarmić ale nie mam czym.. Chodzimy wygłodniałe jak wilki pazurami wkradamy się skoro świt watahą niezrozumiałych myśli ogarniamy bezwstydnie wstyd Upojone Zamieramy wieczorem samotnie.. Tam gdzieś za kratami za zabitym oknem wita poranek nasze zimne słońce jednakowo zakochane w horyzoncie i z różowymi oczami i w niebieską toń.. Zanurzamy się obie ponownie usiłując zgarnąć resztki boski, magiczny pył.. Dni które jeszcze nie nadeszły.. Bo nas wciąż nie ma.