Przejdź do treści
Czytanie

dendrologiada

czasami czuję wszechogarniającą zdrewniałość która przenika przez warstwy marzeń i układa się w słoje rocznych przyrostów ukorzenienia wydarzeń stoję wrośnięty aż do płonnej skały gubię liście wspomnień wokoło wschodzą nieśmiało siewki miłości dozgonnej murszeję jak pień głuchy w samotności 2009
107 wyświetleń

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

karioka83 15 lat temu
Piękny i smutny... Ale ani nie murszejesz, ani nie jesteś samotny! ;)) Pozdrawiam :)
copelza 15 lat temu
gdzie twoje kobiety, pasterzu?
1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.