wieczory zapadłe znienacka na bezgłośnie postępującą samotność bolą najbardziej wychodzą z cienia jako nieznani posłańcy o wielkich oczach dzikich i realnych strachów ciemności podaj mi dłoń proszę - już się ciebie nie boję oswoiłem się z twoim zapachem który przenika na wskroś moją rzeczywistość teraz bezpiecznie karmioną z ręki do ręki 12.03.09.