Wyjdzie zza chmur takie słońce Które rozerwie kneble na strzępy Przyniesie chwile ciepłe, gorące Napełni błyskiem znów oczy Posadzi drzewo na gruncie Nieurodzajnym i zgniłym Pozwoli zapomnieć o buncie I o zwęglonej trawie Przepędzi czas błądzenia Wypełni białe plamy Zamknie usta na wieczne zrzędzenia I zostawi uśmiech na twarzy