Kochać tylko bezlitośnie, w środku zimy, tuż po wiośnie W każdej porze dnia i życia kochać w swetrze, bez nakrycia w wyobraźni pieścić czule każdy skrawek twego ciała ono delikatnie się rozpływa kapie w kroplach na koszulę Szepczą krzesła, okna, ściany mapy toną, świerszcz ujada Płyną z morzem parawany A ja w lustrze taka blada Jednać duszę wraz z naturą Wybrać drogę, tylko którą? Spojrzeć w siebie, w otchłań źrenic Może uda mi się przebić przez labirynt w siódmym niebie Autorką tego dzieła jest moja piękna dziewczyna. Niesamowicie mnie zaskoczyła, gdyż jest to jej dziewicza poezja!