Przejdź do treści
Czytanie

Smutny człowiek

Melancholia
Już nie chce się śmiać! Przecież jestem smutny Płachta wesołkowatości pod nią lęk i strach Z pozoru normalny lecz naprawdę sztuczny Ja tylko się boję uciekam na dach Bez miłości tylko przestrzeń i ja Pragnę być czuły normalny, niewypaczony. Zazwyczaj niedojrzały, sprzeczny w sobie Obojętny i przerażony sęp już serce dziobie.
65 odsłon

Komentarze (1)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Avrilianna 15 lat temu
jeju...
0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.