„KRZYK O WOLNOŚć”

W sidłach martwej ciszy odbijającej bezgłos marzeń

Zawieszona w niezmienionej myśli

W ucieczce ze zniewoloną duszą

Pośród rozdartych wnętrz

Rozpaczliwie wołających przeszywającym głosem

O nieoczekiwane wyzwolenie z niezgłębionej tajemnicy

Nieodpowiedzialnych rozważań skrzywionych podświadomości

Bezwolnym posunięciem poległego zawierzenia

Odebranym tchnieniem śpiesznego dążenia

Złudnej nieskazitelności fatalnej egzystencji

Przez wzgląd na nieprzychylny bieg wydarzeń

W wydzielonym kawałku zamkniętej przestrzeni

Uwikłane głosy błagania o swobodę

Uwięzione krzyki wołania o wolność

Nie wychodzące po za skrywaną nadzieję...