Mała kropla skałę drąży Tak jak człowiek cel istnienia Pyta siebie czy nadąży Spełnić wszystkie swe marzenia Pogubiona twarz ponura Zakłamane w duszy lato Widzi w lustrze korposzczura Jest w domyśle zwykłą szmatą Zadeptane życia losy Zawłaszczone cudze mienie Kiedy wkońcu powie dosyć Nie wybaczy już sumienie Zgniłe strzępy świadomości Wybujałe ciągle ego Będą wracać do przeszłości Lecz nie będzie już niczego