Wiem,że nigdy nie zrozumiem zakamarków mej duszy. Jedno ciało,jeden umysł, A jakby nas dwie Ukrywam wstydliwe myśli. Wymazuję z mapy mej pamięci wszystko co ją gorszy i brzydzi Prawda odległa zaciera się w nawale myśli, przeszywających mnie całą. Tak pragnę "wielkich rzeczy" Tak pragnę dumy we własnych oczach. Buszuję w stłumionych barwach świata daleka od uzależniającej jaskrawości Podążam poboczem życia, złudnie bezpiecznym,które zabija znienacka