w potoku milczenia odnajduję niezawodną drogę do wyłączenia wiatraków mojej zakręconej głowy pod klawiszami mostów z kilku kolejnych melancholii wypływam ostatnimi na dziś słowami bo i noc i zimne łóżko nie pomaga nawet twoja aureola mimo iż dla niepoznaki wiem o niej tylko ja bo ona przytulona do ciebie zamiast mnie ściśle wącha Parisienne za uszami i śpi