miał dobre geny cały potargany w piżamie pachniał jeszcze snem gdy splotłam nogi z jego nogami wręczając mu swój skarb jego bujne włosy zazwyczaj jak rodzaj osobnego bytu na czubku głowy brakowało wszechobecnego prawa grawitacji żółtawe gniazdo w którym mogłaby zamieszkać perkozia rodzina czułam pory jego skóry fakturę każdego zagięcia na podłodze naszych stóp leżała teraz niewinność i dobrze jej tam