Przejdź do treści
Czytanie

Płonie....

Wpatrzony w tarczę księżyca wilk,
próbuje uciec myślami daleko stąd.
Od tego co za jego plecami.
Od łuny bijącej spośród drzew.

To płonie, płonie las,
płona w nim wszystkie drzewa.
To płonie, płonie las.
Płonie serce i dusza wraz z nim.

Wilk ucieka. Ogonem trakt dymu znaczy.
Staje. Myśli. Wraca do pożogi.
Tam gdzie serce jego wciąż bije,
pośród zapachu porannej rosy.

To płonie, płonie las,
płona w nim wszystkie drzewa.
To płonie, płonie las.
Płonie serce i dusza wraz z nim.

Jego agonii skowyt, pośród nocy słychać,
lecz smutku w nim nie doświadczy.
Ciało umiera. Dusza radośnie pozostaje.
Pośród duszy lasu spalonego. Jego domu.

To spłonął, spłonął las.
Spłonęły w nim wszystkie drzewa.
To spłonął, spłonął las.
Spłonęło serce i dusza wraz z nim.
47 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.