łany niebieskie słońcem skąpane na zbożu Anioł położył dłonie wspomina chwilę ziarno zasiane trafiło prosto w piekła kochanie zrzucona lina prosto w czeluści Anioł nią schodzi skrzydła się palą tam Diabeł czeka rozanielony kochania swego mocno stęskniony biegną do siebie ciała już blisko Anioł gotowy też zrzucić wszystko plotą się ręce serca jednoczą jednym dziś ogniem płoną ich oczy rogata dusza nagle stanęła miłość zbyt wielka by tak zginęła razem z aniołem na diabła łonie niech mnie jednego piekło pochłonie biegnij aniele biegnij do raju jeszcze czas wracać, jesteś na skraju za twój upadek duszę odsprzedam! tak duszę stracił Diabeł -dla nieba!