Przejdź do treści
Czytanie

Wieczny...

wieczny…

kryje się

w spokojnym domu

gdzie tylko cisza wrzeszczy,

a życie się

przymila śmierci

On

wszechobecny
w pustym krześle
w czarnej bieli

w białej czerni

gdzie ręka dotyka nicości

na wieczności skraju
jest dotyk jego ręki

nieposkromiony
świeci światłem
prostej żarówki
Jego głos odbija się
od ścian tworzących moje ego

On

zwierze umiera - jest
człowiek się rodzi - był

żarówka zgaśnie - On zostanie
55 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.