Kolejna łza żłobiąca na twarzy mapę cierpienia spadła na stół tworząc ocean po którym dryfowały jej smutki tak łatwo odrzucić, zranić tak trudno spróbować zrozumieć i tylko pies z podkulonym ogonem stanął przed swoją panią wzrokiem spija ból przecież nieszczęściem nie można się zarazić.