Zbudziłam się dziś wcześnie myślę napiszę wierszyk niech frunie...w blado szary świt zakładam okulary notesik biorę stary co z ołówkiem ma jeden byt ołówek gryząc kaleczę aż drzazgi z niego lecą słowa nie płyną ni w ząb myśleniem głowa znużona chowa się jakby w ramiona i osuwa w poduszki kąt umęczone czekaniem to pragnienie pisania o wenie sobie smacznie śni tak to bywa gdy chcenie rozmija się z natchnieniem co blade i szare... jak świt.